Great War Battlefield. 450mm(W) x 450mm(H) 17inches(W) x 17inches(H) Finale Uitverkoop

Productbeschrijving : Great War Battlefield. 450mm(W) x 450mm(H) 17inches(W) x 17inches(H)

Slagveld van de Eerste Wereldoorlog. 450 mm (B) x 450 mm (H), 43 cm (B) x 43 cm (H). De oorlog was getuige van een ongekende verschrikking, nog nooit eerder gezien, en bracht de mensheid oorlog op industriële schaal. Het loopgravenstelsel werd al in september 1914 van kracht, toen de geallieerde en centrale mogendheden zich realiseerden dat oorlog niet de kortetermijnstrijd zou zijn die ze aanvankelijk voor ogen hadden. Naarmate de oorlog vorderde, breidde het loopgravenstelsel zich uit en strekte zich uiteindelijk uit van de Noordzee in België, door Frankrijk en tot aan de Zwitserse grens. Het typische loopgravenstelsel bestond uit drie linies. Ten eerste een frontlinieloopgraaf, die zich uitstrekte van ongeveer vijftig meter tot een mijl van die van de vijand. Deze werd verdedigd door spiralen en rijen prikkeldraad die zich over vele kilometers uitstrekten. Vervolgens kwam een ondersteuningsloopgraaf voor de frontlinieloopgraaf, en ten slotte de reserveloopgraaf. Een opvallend kenmerk van de loopgraven waren de kronkelende bochten, hoeken en zigzaglijnen. Het doel hiervan was om de explosie van directe granaatinslagen op de loopgraaf te verminderen. Naarmate de oorlog vorderde, werden de loopgravenstelsels uiterst complex, met vuurloopgraven ter verdediging tegen vijandelijke aanvallen of opmarsen, de zogenaamde ‘saps’; kleine zijloopgraven die zich uitstrekten tot in het niemandsland en observatieposten en andere aanvalsmogelijkheden mogelijk maakten, evenals communicatieloopgraven. De loopgraven aan beide kanten werden letterlijk de thuisbasis van duizenden soldaten. De dikke kleigrond bood in ieder geval de mogelijkheid om onderkomens te bouwen, diep genoeg om de ongelukkige mannen die daar dienden enige beschutting te bieden, ten minste tegen de verschrikkelijke omstandigheden die ze moesten doorstaan. Beroemde namen zoals Vlaanderen, Passendale, de Somme, Verdun en Ieper, onder andere, zijn voor altijd in de geschiedenis gegrift. Aan het westfront en in 1916 hadden zowel de geallieerde als de Duitse strijdkrachten elkaar tot een patstelling gebracht. De dagelijkse, constante bombardementen van de ene kant tegen de andere veranderden het landschap in iets dat leek op een buitenaardse wereld. De hoge grondwaterstand in Vlaanderen, in combinatie met de seizoensgebonden regenval, veranderde de grond al snel in een zee van dikke, sijpelende modder. Honderdduizenden granaattrechters werden poelen des doods voor de onoplettenden. Mannen struikelden in met water gevulde granaattrechters en konden niet ontsnappen aan een langzame dood door verdrinking of werden gedood in het volgende spervuur. Daarnaast gebruikten beide partijen gas. Het meest gevreesde gas was zwavelmosterdgas, of zoals het beter bekend staat, mosterdgas. Hoewel het technisch gezien uit druppeltjes bestaat, is het geen gas. Dit gas tastte de luchtwegen en de blootgestelde huid aan en had de neiging zich in granaattrechters te ‘stapelen’. Elke ongelukkige soldaat die er per ongeluk in viel, stierf steevast een langzame, pijnlijke dood. Deze basis toont een typisch slagveld, gebaseerd op foto’s van het gebied rond Chateau Wood bij Hooge in de Ieperboog in oktober 1917. Een met rook bedekt landschap, bezaaid met honderden met water gevulde granaattrechters en zonder enige kenmerken, afgezien van boomstammen die door granaatexplosies van hun takken waren ontdaan. Eindeloze rijen prikkeldraad strekken zich uit over het slagveld en loopplanken maken het mogelijk voor mannen om van het ene naar het andere gebied te gaan. Onderwerpen die in aanmerking komen: Geschikte vliegtuigen van alle typen die boven het Westfront opereerden tijdens de tweede helft van de Eerste Wereldoorlog. Afgebeeld zijn twee Bristol F.2b Fighters van het Royal Flying Corps. Deze basis kan ook worden gebruikt voor GPS-toestellen op schaal 1:72 – 50°51’24.77′ N 2°54’28.37′ E (Algemene locatie)