London Heathrow Airport Size 675mm x 675mm Direct Beschikbaar

Productbeschrijving : London Heathrow Airport Size 675mm x 675mm

London Heathrow Airport Afmetingen 675 mm x 675 mm Beginjaren en het interbellum Tegenwoordig een van ’s werelds grootste luchthavens en de grootste van de zes luchthavens rond Londen. Aanvankelijk lag de locatie nabij het dorp Heathrow en stond bekend onder verschillende namen: de Great West Aerodrome, Heathrow Aerodrome (vanwege het nabijgelegen gehucht Heathrow) of Harmondsworth Aerodrome (vanwege de ligging in de burgerlijke parochie Harmondsworth). In 1928 kreeg de Fairey Aviation Company Ltd te horen dat ze haar testfaciliteit in het nabijgelegen Northolt moest verlaten en men achtte het land rond Heathrow (dorp) ideaal als vervangende locatie. In 1929 kocht Fairey stukken landbouwgrond in de buurt en de bouw van het vliegveld begon datzelfde jaar. Het vliegveld werd in juni 1930 geopend, aanvankelijk als Harmondsworth Aerodrome, maar de naam veranderde later in The Great West Aerodrome, of alternatief, Heathrow Aerodrome. Op dat moment werd al het internationale vliegverkeer in het Verenigd Koninkrijk afgehandeld door de inmiddels allang opgeheven Croydon Airport. Fairey was van plan de locatie te gebruiken als productiebasis en testfaciliteit, hoewel de productie uiteindelijk in hun hoofdfabriek in Hayes bleef, die vlakbij lag. Fairey sponsorde echter wel jaarlijkse fly-ins voor de Royal Aeronautical Society tussen 1935 en 1939, en in 1935 werd de eerste vliegshow gehouden op Heathrow, de naam die tegen die tijd steeds gebruikelijker werd. Het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog resulteerde in mei 1939 in de laatste vliegshow. De Tweede Wereldoorlog Interessant genoeg werd Heathrow tijdens de oorlog alleen gebruikt als satellietvliegveld, voornamelijk voor RAF Northolt, zonder dat er permanent eenheden of squadrons gestationeerd waren. Fairey hoopte echter nog steeds de productie van Hayes naar Heathrow te verplaatsen en kocht in 1943 extra land ter voorbereiding op de geplande verhuizing. Zoals eerder vermeld, is dit uiteindelijk nooit gebeurd. In 1944 gevorderde het (toenmalige) Ministerie van Luchtvaart de locatie van Fairey met behulp van de wetgeving van de oorlogsbevoegdheden. Het verhaal was dat de locatie ideaal zou zijn voor het stationeren van langeafstandsbommenwerpers en transportvliegtuigen. In werkelijkheid was het de bedoeling om de faciliteit na de oorlog te ontwikkelen tot de nieuwe internationale luchthaven van Londen. Fairey Aviation werd tot haar grote spijt gedwongen haar testvluchten te verplaatsen naar Heston Aerodrome, waar het tot 1947 bleef, alvorens te verhuizen naar White Waltham. Voor deze omwenteling ontving Fairey pas in 1964 een schadevergoeding. In 1944 werden de gebieden rond het vliegveld, waaronder boerderijen, woningen en wegen, gevorderd en werd met de bouw begonnen. Na de oorlog De volgende twee jaar werd de locatie uitgebreid herontwikkeld en na overdracht van het beheer van het Ministerie van Luchtvaart aan het Ministerie van Burgerluchtvaart in januari 1946, werd London Airport, zoals het nu heette, officieel geopend voor commerciële vluchten in mei van datzelfde jaar. Het moet echter vermeld worden dat de eerste internationale vlucht naar London Airport een Lockheed 049 Constellation van de Braziliaanse luchtvaartmaatschappij Panair was in april, met een gezamenlijke dienst tussen BOAC en Qantas die rond deze tijd ook werd uitgevoerd. De rest van het decennium zag London Airport blijven uitbreiden en ontwikkelen met nieuwe landingsbanen en de bouw ervan. Begin jaren 1950 werden er meer landingsbanen toegevoegd, wat het totaal op zes bracht. Op 6 februari 1952 overleed Z.K.H. Koning George VI. Terwijl ze in Kenia verbleven als onderdeel van een doorlopende tour naar Australië en Nieuw-Zeeland, werden prinses Elizabeth en prins Philip op de hoogte gebracht van het overlijden van de koning. De volgende dag arriveerde prinses Elizabeth op London Airport aan boord van (Royal Flight) Canadair Argonaut G-ALHK Atalanta als Z.K.H. Koningin Elizabeth II. In 1955 werden de Europa Building (nu Terminal 2) en de Queens Building geopend. Dit waren de eerste grote gebouwen, waarbij de laatste kantoorruimte bood. Beide gebouwen hadden dakterrassen. In hetzelfde jaar werd een nieuwe verkeerstoren geopend ter vervanging van het oude gebouw uit de oorlogstijd. Bovendien werd het Europa Building omgedoopt tot Building 1 Europa, terwijl er een uitbreiding aan werd gebouwd, genaamd Building 2 Britannic. In Kensington werd een nieuwe incheckfaciliteit geopend voor BEA-vluchten vanaf London Airport. Passagiers werden vervoerd met AEC Routemaster-bussen met BEA-markering en bagagetrailers. Dit gebouw stond bekend als de West London Air Terminal. Toen het luchtverkeer tegen het einde van de jaren 50 begon toe te nemen, begon BEA Helicopters forensenvluchten uit te voeren van en naar bestemmingen tussen de luchthaven en de stad. De jaren 60 In 1961 werd er een uitbreiding uitgevoerd aan startbaan 10R, waardoor deze een totale lengte van 11.000 voet (3350 m) kreeg, en in november van datzelfde jaar werd Building 3 Oceanic geopend voor langeafstandspassagiers. In 1965 werd de luchthaven overgedragen van het spoedig opgeheven Ministerie van Luchtvaart aan de nieuw opgerichte British Airports Authority. In 1966 werd London Airport omgedoopt tot Heathrow Airport. In 1968 werd Terminal 1 geopend (eerder geopend door Hare Koninklijke Hoogheid Koningin Elizabeth II in 1969) voor de afhandeling van korteafstandsvluchten en was het de grootste korteafstandsterminal van Europa. Tegelijkertijd werden Gebouw 1 Europa en Gebouw 2 Britannic samengevoegd tot Terminal 2, ook wel The Queen’s Terminal genoemd. Gebouw 3 Oceanic werd ook omgedoopt tot Terminal 3 en er werd een nieuwe vrachtterminal gebouwd, verbonden met Terminals 1, 2 en 3 via de Heathrow Cargo Tunnel. De jaren 70, 80, 90 en verdere uitbreiding In 1970 werd Terminal 3 uitgebreid met de bouw van een nieuw aankomstgebouw en werden er rolpaden toegevoegd. Startbanen 10/28R en 10/28L (nu 09L/27R en 09R/27L) werden verlengd om grote vliegtuigen zoals de nieuwe Boeing 747 en de McDonnell Douglas DC-10 te kunnen laten landen. Andere startbanen, behalve baan 23, die landingen met dwarswind mogelijk maakte, werden in die tijd gesloten. Deze baan zou in 2005 worden gesloten en uiteindelijk een taxibaan worden. Op 1 januari 1974 sloot de West London Air Terminal zijn incheckfaciliteit, hoewel het gebouw tot 1979 nog steeds in gebruik bleef voor Heathrow-passagiers, met de eerder genoemde busdienst die tot die tijd tussen de twee bestemmingen reed. Het Londense metronetwerk dat Heathrow met de City of London verbindt, werd uitgebreid en tussen 1975 en 1977 konden passagiers via station Hatton Cross rechtstreeks met de City of London reizen via de Piccadilly Line. Aan het begin van de jaren tachtig werd duidelijk dat verdere verbetering en uitbreiding van Heathrow nodig was om het grote aantal passagiers dat jaarlijks de luchthaven passeerde te kunnen verwerken. Er werd een voorstel gedaan voor een nieuwe terminal, Terminal 4 genaamd. Deze zou via de Heathrow Cargo Tunnel verbonden worden met Terminals 2 en 3 en zou op 1 april 1986 geopend worden door de Prins en Prinses van Wales. De bouw van een metroverbinding naar Terminal 4, die in 1984 begon, werd geopend op 12 april 1986 en sloot aan op het bestaande netwerk. Ook in 1986 opende premier Margaret Thatcher de laatste fase van de snelweg M25, die een directe snelwegverbinding met de luchthaven mogelijk maakte. Op 20 april 1984 werd Heathrow getroffen door een terroristische aanslag toen een bom ontplofte in de bagageruimte van Terminal 2, waarbij 23 mensen gewond raakten. De verantwoordelijkheid voor de aanslag werd opgeëist door de inmiddels ter ziele gegane anarchistische extreemlinkse groep The Angry Brigade Resistance Movement. Het wordt echter geloofwaardiger geacht dat het incident te wijten was aan door Libië gesteunde terroristen, omdat ten eerste Terminal 2 werd gebruikt door Libyan Arab Airlines, en ten tweede dat de gebeurtenis drie dagen na de moord op WPC Yvonne Fletcher buiten de Libische ambassade in Londen plaatsvond. In 1994 werd Heathrow opnieuw getroffen door een terroristisch incident toen de luchthaven tussen 9 en 13 maart het doelwit was van de Provisional IRA die primitieve “zelfgemaakte” mortiergranaten gebruikte. In totaal werden er twaalf granaten afgevuurd, de eerste aanval op 9 maart bestond uit vijf granaten en werd uitgevoerd vanaf het nabijgelegen Forte Excelsior Hotel, hoewel deze allemaal niet tot ontploffing kwamen. De tweede aanval vond plaats op 11 maart toen vier granaten op de luchthaven werden afgevuurd vanuit een nabijgelegen bos. Ook hier ontploften er geen granaten. Het laatste incident vond plaats op 13 maart toen eerder begraven mortieren werden ontdekt, maar deze ontploften opnieuw niet. Heathrow verwerkte inmiddels zo’n 30 tot 40 miljoen passagiers per jaar en het was duidelijk dat er, ondanks de enorme hoeveelheid beschikbare faciliteiten, meer nodig was. Voorstellen voor een nieuw terminalgebouw werden voor het eerst in 1989 gedaan en na veel overleg en openbaar onderzoek werden in mei 1997 plannen gemaakt voor de bouw van een nieuw gebouw, Terminal 5. Het jaar daarop werd de Heathrow Express voltooid, die passagiers een directe verbinding bood met Paddington Station in Londen als onderdeel van de Great Western Main Line. De 21e eeuw in Vanaf 2000 is de geschiedenis en de verdere ontwikkeling van Heathrow Airport vrij complex, met verbeteringen en/of nieuwe gebouwen die werden toegevoegd of bestaande gebouwen die werden gesloopt om plaats te maken voor gemoderniseerde gebouwen. De bouw van Terminal 5 begon in september 2002 en omvatte de omleiding van delen van de Longford en Duke of Northumberland Rivers, plus aanpassingen aan de Western Perimeter Road en de A3044. Ook voor deze nieuwe terminal werd een nieuwe ondergrondse verbinding aangelegd. Tijdens deze werkzaamheden was de lijn bij Terminal 4 gesloten. Terminals 1 en 3 werden verbeterd met een