Snelle Levering London Gatwick Airport Size 675mm x 675mm

Productbeschrijving : London Gatwick Airport Size 675mm x 675mm

London Gatwick Airport Afmetingen 675 mm x 675 mm Oprichting en beginjaren Tegenwoordig is Gatwick Airport een van de belangrijkste luchthavenknooppunten van het Verenigd Koninkrijk, na Heathrow. Oorspronkelijk was een deel van het gebied dat nu door de luchthaven wordt ingenomen een renbaan en werd gesticht in 1891. Vanaf 1907 werd er een golfbaan aan toegevoegd, maar deze sloot kort na het einde van de Eerste Wereldoorlog. Eind jaren twintig werd het land grenzend aan de baan gekocht met het oog op de ontwikkeling ervan tot een vliegveld; de eerste exploitant was Dominion Aircraft Ltd met een van hun eigen gebouwde Avro 504’s. De Surrey Aero Club werd in augustus 1930 op deze locatie opgericht door Ronald Waters van de Home Counties Aircraft Service. Diezelfde maand begonnen er ook pleziervluchten vanaf het vliegveld. Na de aankoop van het vliegveld door de Redwing Aircraft Company in 1932 werd het terrein gebruikt als vliegschool en in 1933 werd Gatwick Aerodrome goedgekeurd voor commerciële exploitatie door het toenmalige Ministerie van Luchtvaart. Het vliegveld werd in september 1933 opnieuw gekocht voor £13.500 door AM Jackaman met een voorstel om het terrein te ontwikkelen voor grootschaligere commerciële exploitatie, allereerst om een noodlocatie te bieden aan London Airport (Croydon) en tevens voor een geplande luchtdienst naar Paris Le Bourget, met de de Havilland DH.84 Dragon. De werkzaamheden zouden een kostbare omleiding van de rivier de Mole en landafwatering met zich meebrengen, waartegen het Ministerie van Luchtvaart grotendeels bezwaar maakte. Uiteindelijk stemde Jackaman in en begonnen de ontwikkelingswerkzaamheden, die duurden tot 1934, toen het vliegveld werd opengesteld voor breder publiek gebruik. De eerste exploitant van Gatwick was Hillman’s Airways, die vanuit Gatwick vluchten naar Parijs en Belfast uitvoerde totdat het in januari 1935 verhuisde van de basis op Stapleford Aerodrome, nabij Romford, Essex. Later dat jaar vond een fusie plaats tussen Hillman’s Airways, Spartan Air Lines (een dochteronderneming van Spartan Aircraft Ltd) en United Airways Ltd om Allied British Airways Ltd te vormen. De naam werd later afgekort tot British Airways Ltd en zou uiteindelijk deel uitmaken van de huidige nationale luchtvaartmaatschappij. Deze luchtvaartmaatschappij werd de eerste grote luchtvaartmaatschappij van Gatwick. In juli 1935 werd Gatwick gesloten voor renovatiewerkzaamheden en in die tijd werd ’s werelds eerste ronde terminalgebouw gebouwd. Gebouwd in art-decostijl en bijgenaamd The Beehive, opende het gebouw samen met de gerenoveerde luchthaven op 6 juni 1936, hoewel de vluchten in mei alweer waren hervat, toen een vlucht van Jersey Airways, in opdracht van British Airways Ltd, naar Parijs begon te vliegen met DH.86’s. Tegelijkertijd werd een nieuwe route van British Airways gestart die Gatwick en Malmö via Amsterdam, Hamburg en Kopenhagen met elkaar verbond, en later die maand werd een verbinding tot stand gebracht tussen Gatwick en het Isle of Wight. Tot en met juni werd een nachtpostdienst opgestart, wederom door British Airways Ltd. Deze dienst verbond Keulen en Hannover. Het vliegveld werd per spoor verbonden met London Victoria. Alles ging goed en de toekomst zag er rooskleurig uit totdat Gatwick in februari 1937 gedwongen werd zijn grootschalige activiteiten te sluiten vanwege aanhoudende regenval en het feit dat het terrein onder water kwam te staan. British Airways Ltd verplaatste zijn basis naar Croydon Airport (Londen) en het terrein werd weer opengesteld voor sportclubs en pleziervluchten. De Royal Air Force richtte daar ook een vliegschool op, met nummer 19 E&RFTS (Elementary and Reserve Flying Training School) dat in oktober 1937 van start ging. In 1938 werd de vroegere hangar van British Airways bezet door Airwork Ltd., dat niet alleen reparatie-, revisie- en modificatiewerkzaamheden voor de RAF uitvoerde, maar ook de licentieassemblage van Beechcraft Expeditors en Stinson Reliants voor de Royal Navy. Onweerswolken Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werden burgervluchten en -operaties vanaf Gatwick geannuleerd en werd de luchthaven overgedragen aan het Ministerie van Luchtvaart. Een van de eerste taken die werd uitgevoerd, was de reparatie en revisie van RAF-vliegtuigen en tevens als noodvliegveld voor RAF Kenley in het geval dat die basis zou worden uitgeschakeld. Ook fuseerde British Airways Ltd. in deze periode met Imperial Airways, wat resulteerde in de oprichting van BOAC. BOAC opereerde onder oorlogsomstandigheden en onder controle en vormde een belangrijke verbinding tussen Groot-Brittannië en haar overzeese bondgenoten, met name delen van het Britse Rijk. Gatwick werd RAF Gatwick. In 1940, na de Britse terugtrekking uit Frankrijk, begon het RAF Army Cooperation Command met operaties vanaf RAF Gatwick met Curtiss Tomahawk I en II van No. 26 en 239 Squadron, opererend als onderdeel van No. 35 Wing. Tegen 1942 werd de basis een belangrijke ‘putdown’-locatie voor beschadigde of brandstofarme RAF- en USAAF-bommenwerpers die terugkeerden van missies, zodat er reparaties konden worden uitgevoerd. Gedurende de oorlog waren veel RAF-eenheden gestationeerd op Gatwick; No. 2, 4, 14, 18, 19, 26 (Zuid-Afrika), 53, 57, 63, 65 (Oost-Indië), 80, 92 (Oost-Indië), 98, 116, 141, 168, 171, 175, 183 (Gold Coast), 229, 239, 268, 274, 287, 309 (Pools), 400, 414 (RCAF), 430 (RCAF), 613 (City of Manchester) en 655 Squadrons, samen met een groot aantal RAF Regiment en andere geassocieerde RAF-eenheden. Na de oorlog en de jaren 50 In 1946 kwamen de militaire operaties op Gatwick ten einde en begon het burgerluchtvaartverkeer weer op gang te komen. Airwork zette haar activiteiten voort en Bond Air Services verhuisde naar de luchthaven met de overtollige Handley Page Halifax-bommenwerpers die voor vrachtdoeleinden waren omgebouwd. In 1947 begon Hunting Air Transport (later Hunting-Clan Air Transport) uit Luton met vluchten vanaf Gatwick met een De Havilland Dove en twee Vickers Vikings. Tegen januari 1948 was Airwork uitgegroeid tot een van de belangrijkste spelers op het gebied van vliegtuigombouw, -onderhoud en -reparatie, en voerde het onderhoud uit aan vliegtuigen voor British European Airways, Aer Lingus, BOAC en KLM. Begin jaren vijftig werd overwogen om Stansted te kiezen als tweede luchthaven van Londen, na London Airport (later Heathrow). De lokale publieke weerstand tegen de keuze voor Gatwick was groot, maar de Britse regering zette door en Gatwick was de winnaar. In die jaren was British European Airways een van de belangrijkste exploitanten van Gatwick. Deze luchtvaartmaatschappij startte in 1950 een geregelde zomerdienst naar Alderney. In mei van dat jaar werd BEA vergezeld door Air Transport Charter of Jersey, dat een DC-3-dienst van Gatwick naar Corsica uitvoerde met een tussenstop in Nice om bij te tanken. Het jaar daarop verplaatste BEA haar Helicopter Experimental Unit van Peterborough naar Gatwick, met roterende vluchten vanaf 1952. Ook dat jaar begon Silver City Airways met autoveervluchten met Bristol 170 Series 31 Freighters op de route van Gatwick naar Le Touquet in Noord-Frankrijk. Deze werden echter in 1955 geüpgraded naar de capabelere 170 Series 32 Superfreighter. Jersey Airlines startte in 1953 vluchten van Gatwick naar Alderney met de Havilland DH. 114 Herons. In 1956 werd de luchthaven gesloten voor een grondige renovatie en verbetering, waaronder de omlegging van zowel de A23 van Londen naar Brighton en de rivier de Mole, als de aanleg van nieuwe landingsbanen en verbeteringen. Gatwick werd officieel heropend door Hare Koninklijke Hoogheid Koningin Elizabeth II op 9 juni 1958, hoewel Transair al was begonnen met lijnvluchten naar de luchthaven om Britse troepen vanuit Malta over te brengen en de luchtvaartmaatschappij in mei haar basis op Gatwick vestigde. Inmiddels kon Gatwick bogen op ultramoderne faciliteiten en was het zelfs ’s werelds eerste luchthaven met een directe spoorverbinding, de eerste met gecombineerde weg- en spoorverbindingen naar de luchthaventerminal en een van de eerste met overdekte pieren. Tegen het einde van de jaren vijftig namen de vluchten van en naar Gatwick toe, met trans-Atlantische vluchten verzorgd door Pan American. Ook Capitol International, Sudan Airways, Transocean Airlines, British West Indies Airways (BWIA), President Airlines, Overseas National Airways (ONA) en een aantal andere Europese en Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen maakten in die tijd gebruik van Gatwick. Capitol en ONA boden een doorverbinding naar Europese bestemmingen voor transatlantische Amerikaanse passagiers. Kleinere chartermaatschappijen zoals Morton Air Services en Air Safaris verhuisden respectievelijk van hun bases in Londen (Croydon) en Southend naar Gatwick. De jaren 60 Een belangrijke en groeiende operator die in 1960 naar Gatwick verhuisde, was Dan-Air Services. Dan-Air, opgericht in 1953, begon aanvankelijk met vracht- en chartervluchten vanaf de bases in Southend en vervolgens (vanaf 1955) in Blackbushe, voordat het naar Gatwick verhuisde. Halverwege de jaren 60 begon Dan-Air met de exploitatie van ’s werelds eerste commerciële straalvliegtuig, de de Havilland Comet (in het geval van Dan-Air de serie 4-variant). In de laatste jaren was de operator een vaste aanbieder op bestemmingen in het Verenigd Koninkrijk en Europa. Helaas mocht het niet zo zijn, en Dan-Air ging in 1992 failliet en fuseerde met British Airways. In juli 1960 werd British United Airways opgericht op Gatwick. Airwork, destijds eigenaar van Bristow Helicopters, Transair, Air Charter, Morton Air Services en Channel Air Bridge, fuseerde met Hunting-Clan. BUA nam de meeste taken van de kleinere maatschappijen over en groeide gestaag uit tot de grootste exploitant op Gatwick. Een memorabel gezicht in het midden van de jaren zestig waren de BUA Bristol 170 Freighters en Aviation Traders ATL-98 Carvairs die vliegtuigpassagiers en hun auto’s van en naar bestemmingen op het E